Hannie Achterstraat

Wilde peen is massaal opgeschoten op dijken en zandige bermen.
Hoe doorstaan die hoge tengere planten de hitte en droogte:
vangt hun lage, diep ingesneden, peterselie-achtige blad weinig zon,
en wortelt hun peen/penwortel diep genoeg, naar het grondwater?
(Wilde peen heeft geen oranje ‘worteltjes’, maar witte peentjes)

Hun bloeischermen waaraan ‘duizend bloempjes bloeien’ lokken veel beestjes:
de grasbij verzamelt er (veel) stuifmeel voor haar larven, 
en deze zweefvlieg zuigt nectar met zijn zuigsnuit terwijl
die lange witte meeldraden stuifmeel op zijn lijf proberen te plakken.

Terwijl de laatste bloempjes nog bloeien krullen de schermen alweer dicht,
zodat alle babyvruchtjes binnenin beschermd kunnen uitgroeien en rijpen.
Dan buigen die bollen weer open om de borstelige zaden
aan te laten haken aan vacht of veren, naar een liefst verre groeiplek.

Binnen die stekelige bol zoekt een spinnetje prooi, of een nestplek?
Een ander heeft zo’n ruimte al dichtgesponnen rond haar ei-pakket.
Past deze hooiwagen er met die lange poten gewoon niet in,
of ligt ze op wacht, of zoekt ze alleen een veilig zonplekje?

Riet en andere planten zijn nu hoog en dicht opgeschoten, maar daarlangs 
kan haagwinde zich soepel omhoog slingeren: uit hun schaduw naar het licht.

Als je aan de top zit moet je een sprong durven wagen, naar nieuw houvast …
Of je draait door, om jezelf heen, tot een stevig doorgroeiende kabel,
tot alles is overwoekerd met een groene deken van winde-bladeren.

En dan is het tijd om te bloeien: die grote wit-stralende ‘pispotjes’ die
wel diep zijn, maar waar ook kleine beestjes onderin bij de nectar kunnen.

Massaal zijn de soldaatjes op vrijerspootjes, liefst met z’n allen 
op de grote bloeischermen van berenklauw, als datingplek/huwelijksmarkt,
en als restaurant: nectar en stuifmeel, of andere nectarzoekende beestjes.

Terwijl hij zich lang aan haar vastklampt, blijft zij voedsel zoeken: 
tastend en ruikend met haar sprieten speurt ze rond de stampers naar
meer nectar, voor het leggen van haar eitjes.
Haar larven zoeken meteen zelf hun voer: beestjes op/in de bodem.

Maar hij zit nog op de uit’kijk’: of er nog ergens een vrij vrouwtje is te ruiken …

Zo’n woud van akkerdistels: gegroeid uit de wortelstokken van vorig jaar.
Als een speer met dit weer, mannetje aan mannetje, en dan massaal in bloei, 
elk bloemhoofdje met talloze buisbloempjes, waar zo’n wit ‘stokje’ ver uitsteekt:
de stamper, om stuifmeel te vangen; dus zo’n 100 bloempjes per hoofdje?!

Dan rijpen de zaden massaal: hun kransen van pluis spreiden zich los
tot vederlichte wolkjes, om met alle winden mee te waaien.

Elk pluishaartje weer geveerd met ragfijne haartjes, voor meer zweefkracht
voor hun zaadje: naar verre verten … of toch gewoon dicht bij huis?

Al in januari/februari (soms al december) bloeiden de hazelaars: met heel veel
lang uithangende stuifmeelkatjes, terwijl de vrouwtjes (stamper’bloemen’)
hun vruchtbeginsel veilig in de knop hielden, en alleen
hun rode stempels eruit staken, om stuifmeel uit de wind te vangen.
Bij het uitlopen groeiden de verdroogde stempels mee naar buiten.

Hun vruchtbeginsels stonden nog lang in de pauzestand: eerst moeten
alle bladeren goed uitlopen en aan het werk: groeien, zich verweren
tegen bladluizen, rupsen ea, en daarna (juni) is er tijd en energie om
hun zaden (hazelnoten) uit te groeien, onder hun beschermende blad.

En nu krijgen ze meer ‘body’, maar haast hoeven ze nog niet te hebben: pas in
oktober moeten ze rijp zijn voor verspreiding door muizen, eekhoorns, vogels.

Klik hier voor het bloeien van hazelaar