Hannie Achterstraat

En alweer is de eerste bloeigolf van paardenbloemen zo uitbundig!
Zelfs in bermen, na al het eerste maaien, bloeien ze massaal en
de bloemhoofdjes lijken voller bezet met (lint)bloemen dan later in het jaar.

Zoveel bloemen verdringen zich uit één plant! Hoe kan die zo vroeg al
zoveel forse bloemen groeien: door alle extra stikstof uit de lucht?
Of zo’n goede voedselopslag in zijn penwortel?

In die groeihaast ontstaan soms ook ‘siamese’ paardenbloemen
van 2 tot wel 5 stelen en bloemhoofdjes, die versmolten blijven:
op dezelfde plekken, of aan dezelfde planten als vorig jaar,
maar ik zie er steeds meer … of kijk ik steeds beter?

Elk gele lint is een (lint)bloempje met een stamper die opensplijt in 2 krullen.
Zoek daarbinnen de nectar: zo’n hommel heeft een stevige spitse tong, maar
kleinere beestjes moeten dieper duiken, of genoegen nemen met stuifmeel.

En dit jonge sabelsprinkhaantje is met alerte sprieten op jacht: geen nectar
maar beestjes die zich naar al dit zonnige goudgeel laten lokken! 

De beestjes: steenhommel, 2x grasbij, een groefbij + rouwmugje
Klik hier voor de siamese paardenbloemen van vorig jaar

Vroegbloeiers als speenkruid profiteren van de nog kale bomen om
alle voorjaarslicht te vangen voor hun vroege groei en bloei. Ook voor
de talloze ouderejaars esdoornkiemplanten is het een race tegen de klok:
eerst nog een goede groeispurt vóór hun ouderbomen hen overschaduwen.
Pech voor speenkruid: nu al in de schaduw staan van hun brede bladeren,
hoe groei je je daar weer onderuit …  

Ook vroege beestjes moeten zich haasten voor hun voer:
een vliegje dat onder de meeldraden graaft naar nectar,
slakjes raspen de bloemblaadjes nog in hun knop, maar
zo’n mier weet ook in een aangevreten bloem
waar hij de nectar haalt, zonodig ondersteboven.

En intussen kiemen hier alweer talloze nieuwe nuldejaars esdoorntjes,
naast één eerstejaars die ook al zijn blaadjes uitvouwt.

Hoe doet braam dat, zoveel bladeren de winter door groen en levend houden:
als je wortels in de kou (te) weinig water sturen, en vorst ze stuk kan vriezen?
Geen dikke harde bladeren zoals hulst, of andere winterharde struiken,
en toch vallen er veel niet af, zoals alle andere ‘zachte’ bladeren?

Elk gaatje was een schimmelinfectie, die snel geïsoleerd en verdroogd werd,
en daarmee overwinterden deze bladeren: groen en levend.
Maar nu lopen hun okselknoppen uit tot takjes met versgroene blaadjes,
die de oude bladeren al snel boven het hoofd gaan groeien.

Onder oprukkend jong blad vangt oud nog wel wat licht, maar
zonder bladgroen geen fotosynthese en (dus) geen voedsel meer ..
Binnenkort is oud, overwoekerd door jong, niet meer te zien en zal
in het (te) donker eindelijk loslaten en afvallen.

Al eind winter wagen paarse dovenetels het erop: groeien en ook bloeien!
In gazons overgroeien ze met gemak het nog laat gemaaide gras,
samen met andere vroege “on”kruiden (zoals het toch tere vogelmuur)
en laten dan meteen ‘duizend bloemen bloeien’!

Hommelkoninginnen zijn blij met al dat on??-kruid, want gras levert hun niets!
Ze duikt diep in dat kleine bloempje naar de nectar onderin, en 
het oranje stuifmeel wordt voedselvoorraad in haar nest: voor de larven.
En valt er voor dat miertje, in haar kielzog ook wat te halen: nectar?!

Ook massaal paarse bloei tussen de tramrails: gelukkig nog niet gemaaid ..

De hommels: akkerhommel, 2x aardhommel
Klik hier voor meer over hommelkoninginnen

Terwijl alle (hoge) bomen hun bladeren nog veilig in knop houden schuiven treurwilgen
hun groengele blaadjes en alle geelgroene ‘bloemen’ (katjes) gestaag uit hun knoppen
tot bloeiende gordijnen die met alle winden meewaaien.

De talloze katjes beginnen al te bloeien en
die mini-blaadjes gaan later nog zo’n 10x langer groeien.

Wel zielig dat zo’n treurboom zijn takken niet stevig omhoog kan groeien,
om zijn blaadjes vrijuit in het licht te zetten …
Kijk hoe de langst uitgroeiende takken hun kop in het water moeten steken
en verdrinken …