Hannie Achterstraat

Met de eerste (mot)regentjes schoten deze paddestoeltjes tevoorschijn
maar vroeg rijp vroeg rot? Door de droogte krimpen en scheuren hun hoedjes.
Dat kunnen ze niet genezen, maar er wel mee leven: waar hun plaatjes nog
droog hangen blijven die hun werk doen: heel veel sporen groeien en loslaten!

Kijk hoe deze inscheurende hoedjes elkaar nog lang afschermen
tot ook de stevige hoedhuid afbladdert en regen hun steeltjes in kan lopen …
Maar als hun plaatjes klaar zijn zit ook hun taak er op
en kunnen ze rustig verder verouderen en vergaan.

Dit ‘nest’ jonge boleten barst al, nog voordat hun hoeden vol zijn uitgespreid,
maar onder zo’n dikke stevige hoed hangen hun (sporenvormende) buisjes
zeker nog lang genoeg beschermd.

De soorten: langsteelfranjehoedjes, een vezelkop,
3x bleke franjehoedjes, vroeg eekhoorntjesbrood

Ondanks verdroging én al die vraatgangen (van kastanjemineerrupsjes ..)
hebben paardenkastanjes veel vruchten kunnen rijpen en losgelaten.

Gegroeid in hun stevige en veilig gestekelde bolsters als baarmoeder,
bekleed met een zacht vlies, tot ze er groot, glanzend en rijp uitbarstten.

Het werk van de ruwe bolster is klaar, de kastanje kan na de winter kiemen
tot een nieuw kastanjeboompje, of voer worden voor reeën, zwijnen, muizen?

Paardenkastanjes smaken bitter en zijn giftig voor mensen en
veel dieren, maar niet voor schapen, geiten, varkens, herten

Terwijl zoveel bloemen al zijn uitgebloeid is klimop net begonnen te bloeien
met talloze bloemtrosjes van onopvallende groenige bloempjes,
maar gehuld in wolken lokkende geur, waardoor beestjes weten:
de ‘winkel’ is open voor verse brandstof/energie: nectar.

Dat is wel zoeken voor beestjes: pas nadat de meeldraden zijn uitgestoven
en afgevallen bloeit de stamper en produceert nectar op haar ‘tafeltje’.
Daar kunnen zweefvliegen hun energiedrank opzuigen met hun zuigtong.

Ook wespen, die niet meer te eten krijgen in hun kolonie als die klaar is,
komen graag hun dagelijkse portie energie van klimopbloempjes zuigen.

Deze bromvlieg is nog te vroeg voor nectar maar pikt zo wel stuifmeel op
om te verspreiden, want dat is de brandstofprijs in deze ‘winkel’.
Als ze zo rondzoeken: wat een mooie metallic kleuren op hun konten!

3 soorten zweefvliegen: kegelbijvlieg, doodskopzweefvlieg, blinde bij.
Gewone wesp; (roodwang)bromvlieg 

Al in maart begonnen de metselbijen hun bijenhotelkamers in te richten
voor hun larven: genoeg stuifmeel, eitjes leggen, en dan veilig dichtmetselen.
Vanaf eind mei bouwden de kleinere tronkenbijtjes hun nestjes in de
smallere gangen, dichtgemetseld met hars en steentjes, tot begin september.

Al die tijd zijn er ook kapers op de kust: sluipwespen die hun larven
willen voeden met die verse jonge bijenlarven. 
Zeldzaam? Helemaal niet, maar wel zo smal en dun, dat ze (ons) niet opvallen.
Hoe meer bijenhotels, hoe meer sluipwespen: zoveel voer vlak bij elkaar!

Nu de bijenmoeders er niet meer zijn hebben ze het rijk alleen.
Een geschikt nest zoeken, haar lange legboor door het metselwerk persen
en daarachter de beste plekken vinden (op de tast ..!) om haar eitjes te leggen.
Kijk hoe ze moet wrikken en draaien met die lange (tot 6 cm!), soepele,
buigzame én ragdunne legboor, waar ook nog eitjes doorheen moeten!

Na afloop poetst ze zorgvuldig haar legboor, en moet hem weer recht en veilig terug zien te krijgen
in zijn schede (= die lange ‘staart’ aan haar achterlijf): klaar voor een volgende inbraak.

Deze sluipwesp heet: Ephialtes manifestator
en vliegt van mei tot in november.

Drooggevallen vanaf de heldergroene rietrand, maar zeker niet doods:
zie het dichte dek van sappiggroene moerashertshooi-plantjes,
en hun naam zegt genoeg: bewoners van vennen zijn goed afgestemd
op wisselende waterstanden.

Ook op deze oever is nog veel groen, maar dit felgroene mossige plantje
is watercrassula: een uit vijvers ontsnapte “invasieve exoot” die
ontembaar uitgroeit en zich verspreidt, en zo andere ven-planten verdringt ..

In dit drooggevallen ven gelukkig geen woekerende watercrassula,
maar wel veenmos, tussen en tegen de pollen pijpenstrootje opgegroeid:
als een spons kan het wel 20x zijn eigen gewicht aan water vasthouden,
en ook de wittig verdroogde plantjes zijn nog lang niet (droog en) dood.

Ook zonnedauw staat hier nog sappig genoeg tussen indrogend veenmos,
geduldig wachtend op insecten om met zijn rood-kleverige blaadjes te vangen: 
als aanvulling van voedingsstoffen op deze voedselarme gronden.
Hopelijk vullen de (druilerige) regens de vennen nu weer wat aan!!

Heidevennen in de Maasduinen