Hannie Achterstraat

Massaal zijn de soldaatjes op vrijerspootjes, liefst met z’n allen 
op de grote bloeischermen van berenklauw, als datingplek/huwelijksmarkt,
en als restaurant: nectar en stuifmeel, of andere nectarzoekende beestjes.

Terwijl hij zich lang aan haar vastklampt, blijft zij voedsel zoeken: 
tastend en ruikend met haar sprieten speurt ze rond de stampers naar
meer nectar, voor het leggen van haar eitjes.
Haar larven zoeken meteen zelf hun voer: beestjes op/in de bodem.

Maar hij zit nog op de uit’kijk’: of er nog ergens een vrij vrouwtje is te ruiken …

Zo’n woud van akkerdistels: gegroeid uit de wortelstokken van vorig jaar.
Als een speer met dit weer, mannetje aan mannetje, en dan massaal in bloei, 
elk bloemhoofdje met talloze buisbloempjes, waar zo’n wit ‘stokje’ ver uitsteekt:
de stamper, om stuifmeel te vangen; dus zo’n 100 bloempjes per hoofdje?!

Dan rijpen de zaden massaal: hun kransen van pluis spreiden zich los
tot vederlichte wolkjes, om met alle winden mee te waaien.

Elk pluishaartje weer geveerd met ragfijne haartjes, voor meer zweefkracht
voor hun zaadje: naar verre verten … of toch gewoon dicht bij huis?

Al in januari/februari (soms al december) bloeiden de hazelaars: met heel veel
lang uithangende stuifmeelkatjes, terwijl de vrouwtjes (stamper’bloemen’)
hun vruchtbeginsel veilig in de knop hielden, en alleen
hun rode stempels eruit staken, om stuifmeel uit de wind te vangen.
Bij het uitlopen groeiden de verdroogde stempels mee naar buiten.

Hun vruchtbeginsels stonden nog lang in de pauzestand: eerst moeten
alle bladeren goed uitlopen en aan het werk: groeien, zich verweren
tegen bladluizen, rupsen ea, en daarna (juni) is er tijd en energie om
hun zaden (hazelnoten) uit te groeien, onder hun beschermende blad.

En nu krijgen ze meer ‘body’, maar haast hoeven ze nog niet te hebben: pas in
oktober moeten ze rijp zijn voor verspreiding door muizen, eekhoorns, vogels.

Klik hier voor het bloeien van hazelaar

Hoe houden planten zich (letterlijk..) overeind in zoveel zonnewarmte?
Behalve door houtige vaten in stengels en bladnerven zijn ze soepel en stevig
door de waterdruk (turgor) die van hun cellen stevige waterballonnetjes maakt.
Maar als de zon zoveel van je water verdampt verlept je blad tot slappe vodden ..

Voordeel van hangende bladeren: ze vangen minder zonnewarmte,
wie zijn bladstelen snel kan buigen beschermt zijn bladeren dus een beetje!
Als de hitte afneemt kunnen de wortels weer ‘turgor’water aanvoeren.

Springzaad spreidt zijn bladgroen zo wijd mogelijk uit in dunne, brede bladeren:
om als schaduwplant toch genoeg licht te vangen. Dat die in de zon verleppen
nemen ze voor lief: ze kunnen die daarna snel weer volledig sterk pompen!

Manieren om je water/stevigheid te beschermen:
een dikke huid, zoals deze distel, die ook nog zonlicht weg-reflecteert, of
compacte, ingesneden bladeren met een (heel) klein oppervlak voor zonlicht:
met die lange dagen vangen die al gauw genoeg licht voor hun fotosynthese!

Bij kamille staan er nog wat smalle groene bladsprietjes aan de stengel, en
slangenwortel heeft aan de bloeisteel alleen nog bladgroen in de bloemkelken.
Ook cichorei doet het daar zonder bladeren, alleen onderaan nog een paar, 
in de koelte en schaduw van de eigen bloemstengels.

Van klaverzuring (ook een schaduwplant) lijken de blaadjes vóórgevouwen: 
om zonodig meteen in deze hittebestendiger stand neer te vouwen?

Als bijna laatste boom bloeien nu ook alle linden: niet met
kleurige, licht reflecterende of blauw/paars lokkende bloemblaadjes, maar
ze zetten vol in op een uitnodigende geur: “hier nectar, en stuifmeel!!”

Hommels en bijen reageren meteen en laten de bloemen zoemen!
Ook de ‘voorraadtassen’ heeft ze gevuld, met 2 klompjes linde-stuifmeel,
vastgehaakt achter de kammetjes aan haar achterpoten.

Als de bloemen uitbloeien vallen alle meeldraden (en kelkblaadjes) af
en groeien alleen de vruchtbeginsels uit, hangend aan de ‘vleugel’
die straks hun rijpe zaden wegzweeft, zo ver mogelijk ..