Hannie Achterstraat

Geplet en doorweekt door de zware natte sneeuw zijn bladeren hun laatste geelbruine herfstkleuren wel kwijt en dooien zompig zwart onder de sneeuw uit.
Dan drogen ze weer langzaam los van elkaar, naar lichtere kleuren:
populier in ronde patronen, en beuken met hun donker getekende natte nerven.

Alle kiemplantjes van klimopereprijs konden al stevig staan onder de sneeuw
maar deze nieuwe speenkruidblaadjes moeten zich nu
onder de nog natte zware beukenbladeren uit groeien.

En deze rode kelkzwammetjes zagen hun kans schoon: beschut tussen
dood blad, en als stevig winterzwammetje kan hij wel wat vorst hebben.

In de winter nog zulke verse heldere paddestoeltjes?!
Ook al zijn fluweelpootjes niet echt winterhard, toch groeien ze goed
in de winter (nov t/m maart), beter dan andere zachte zwammen:
die vriezen sneller stuk en komen dan slap en rottend uit de sneeuw.

Als hun mycelium (zwamvlok) genoeg uit hun dode boom heeft verteerd
zoekt het barsten en spleten om grote bundels fluweelpootjes
naar buiten te groeien: voor (heel) veel sporen die
in ander dood hout weer nieuwe mycelia kunnen laten groeien.

Maar dit klopt zo niet: hoedjes op hun zijkant! Zo kunnen de sporen niet
vrijuit van hun plaatjes in de wind vallen! Dat moet aangepakt:
sinds het omvallen van deze boom krommen de jongere zwammen 
hun fluwelen ‘pootjes’ zo, dat hun hoedjes weer goed horizontaal groeien.

Op eeuwige (Joodse) graven hebben korstmossen alle tijd om traag maar gestaag
rondom uit te groeien, tot je op een buur botst: daar kun je overheen groeien
of je deelt de ruimte en groeit samen een grens.

Zo strak groeien ze over de steen dat de teksten leesbaar blijven,
tot in der eeuwigheid? Nee, zo lang leven korstmossen nou ook weer niet ..

Over de ‘lijken’ van de oude korstmossen groeiden gewoon weer nieuwe,
en waar de steen dwars door ze heen is gebarsten, leven ze stug door ..

Foto’s: Joodse begraafplaats Ouderkerk a/d Amstel
Soorten: plat dambordje, citroenkorst
Klik hier voor andere korstmossen op stoepsteen ea

Groen en fris dooit winters groen onder de beschermende sneeuw uit:
jonge brandnetelblaadjes met al hun scherpe brandharen,
platgesneeuwde boterbloembladeren,
en aan deze vogelmuur zien ook de bloemknoppen(!) er nog puik uit.

Die stevige maagdenpalmbladeren kunnen wel wat vorst hebben maar
het dunne tere (al voor de winter gekiemde) robertskruid
had wel een beschermende sneeuwlaag nodig tegen stukvriezen.

Op die zompig zwarte dode bladeren, nat van de zware dooisneeuw,
liggen de stengels van vogelmuur nog wat verfomfaaid, maar
een paarse dovenetel staat stevig overeind, onverstoorbaar bloeiend!

Ook winterpostelein en vogelmuur staan er alweer fris groen (en bloeiend) bij,
alsof het al voorjaar is: maar pas op, er is nog meer vorst voorspeld! 

Verse witte sneeuw: onweerstaanbaar om sneeuwpoppen van te maken! 
Met die natte, plakkende sneeuw kon je grote, zware bollen rollen die je 
nog wel moest kunnen tillen en stapelen: voor een 
liefst mensgrote en vrolijk kijkende sneeuwman!

Of kleinere sneeuwmensjes, maar die zijn kwetsbaarder voor omvallen of dooi,
en makers lijken weinig nazorg aan hun poppen te besteden: 
als je dan je gezicht bent verloren (wortelneus) .., of plat bent gegaan … 

Maar is hier toch een winkelwagentje ingezet als ambulance?!
Om een kouder veiliger plekje te zoeken? 

Verse sneeuw spreidde over deze omgevallen pop nog 
een sneeuwwit donzig dekentje en stelt zo de dooi-dood nog iets uit.
En hoe lang is zij nog veilig ingegraven, voor de nu echt ingetreden dooi?