Hannie Achterstraat

Waar het groen van het gras kort en droog was afgemaaid
werd het platgroeiende varkensgras, laag onder het maaimes, niet geraakt
en groeide – ondanks de droogte – snel uit over de kale ruimte:
breed en laag kruipend waar het kan, en omhoog waar het moet.

Ook over tegels, asfalt, en zelfs metaal kan het voortvarend voortgroeien
zonder te wortelen, terend op zijn wortels ergens verder terug in de aarde.
En tegelijk bloeien ze ook met talloze minibloempjes, in elke bladoksel één!

Ook andere on(?!)kruiden overgroeien verdroogd gras sneller 
dan het gras uitloopt, zoals dit verse voorjaarsgroene duizendblad.

Klik hier om ‘Droogte in polderland?’ nog eens te zien

Op de hoge zandgronden, waar de meeste planten slecht aarden door 
gebrek aan water en voedingsstoffen, hoeft struikhei het terrein maar
met een paar andere droogte verdragende soorten te delen.
Nu verdrogen toch een aantal heidestruikjes fel oranje-roestbruin: maar dood?
Ze zouden zomaar weer groen uit kunnen lopen: nu nog, of volgend voorjaar.

Kijk hoeveel hei ‘gewoon’ paars bloeit, hoe de oranje-roestbruin verdroogde hei
afwisselt met groene veldjes en struikjes.
En aan de verse zandsporen te zien gaat het werk van graafbijen ook door.

De door koeien gesnoeide eikjes lopen ook nu weer frisgroen uit:
hebben ze goede diepe wortels, als misschien al best oude dwergboompjes?
Ook de jaarlijks kortgevreten vuilboompjes lijken deze droogte
goed aan te kunnen: met groen blad en al wat rijpe rode bessen.

De vurigste verkleuring toont dit heideveld:
heldergroene velden vossenbes, broederlijk gemengd met blauwe bosbes,
waarvan het blad fel oranje is verdroogd, maar mét al rijpe bosbessen!

Gefotografeerd hoog (en droog) boven de Drenthse Aa

Een paar stevige buien spoelden de bospaden uit:
regenstroompjes slepen takjes, naalden, blaadjes, steentjes mee,
sorteren ze op vorm, grootte, gewicht
en leggen ze neer tegen randen en andere obstakel(tje)s.

De lichtste bezinken in (paardenhoef)sporen en de fijnste humus
vormt donkere tekeningen in de ondiepste kuiltjes en geultjes.

Bij zulke zwevende webjes in een haag hoort meestal een spinrag-tunneltje
waarin een spin zich schuil houdt: wachtend op prooi die verstrikt moet raken
in haar spindraden, die ze uitnodigend als een terras/balkon voor haar huis heeft uitgespannen.

Met nog wat dauwdruppeltjes is haar vangnet goed te zien, en hoe ze
vanuit die donkere trechter met haar poten zorgvuldig elke beweging
op het vangweb voelt: en dan ‘vliegens’vlug de vangst haar hol in trekken!

Bovenop een haag: als elk kuiltje zo’n trechterhol is, hebben 2 buren dan samen
zo’n groot vangplateau geweven? En delen ze dan de vangst, of zijn er echt grenzen?

Trechterwebjes kunnen ook heel goed in spleten van muren en schuren,
en hoeken van huizen: stevig beschermd, muurvast!

Veel soorten spinnen maken trechterwebben, oa. onze huispin

Veel warmte en geen regen, maar hier toch weinig sporen van verdroging:
ze hangen hun bladeren goed slap uit de zon, en zijn al klaar met bloeien
en zaden. Nog ruim de tijd om zich winterklaar te maken: wortelstokken vullen.

Droog ogen vooral gazons en bermen: waar het groen van het gras
is gemaaid ligt de onderlaag er lang dor en droog bij, tot het gras weer uitloopt.
Maar anderen herstellen zich sneller en pakken meteen hun bloei weer op:
laag-bij-de-grond ipv. op heuphoogte.

Hoe kunnen ze dat in de (hitte en) droogte: gaan hun wortels zo diep of
zakt het water niet zo ver in polderland: heel Amsterdam op min 2 meter NAP,
bij (te) weinig regen houd je je polderpeil gelijk door minder te bemalen.
Staat daarom deze niet-gemaaide berm er zo sappig groen en bloeiend bij?!
Loont het om regenwater langer vast te houden ipv. weg via het riool?
Slaat de droogte dus vooral toe in (zand)land en dijken boven NAP?

Ook in polderland verdroogt er blad: aan jonge of slecht gewortelde struiken.
En deze hazelaar heeft zijn groen nog wel nodig om zijn hazelnoten te rijpen..

Soorten: valse salie, slangenwortel, rolklaver, wilde peen