Hannie Achterstraat

Als ze hun bladgroen hebben afgebroken en de ingrediënten
voor hergebruik hebben teruggegeven aan de boom, blijven ze oranjegeel
nog even hangen tot de boom hun bladsteel afsluit en loslaat, om te vallen.

Dan zijn hun ontberingen goed te zien:
wie vraten er langs hun nerven of raspten gaatjes in hun huid?
Blijven ze daar zolang mogelijk groen om nog schade te herstellen?
Moet die groene linie doorwerken ipv. rustig af te bouwen
om volgend jaar ‘herboren’ te kunnen worden in nieuw blad?

In die donkere vlekjes zijn schimmels het hele seizoen te ‘gast’ geweest,
om na het vallen met hun sporen een nieuwe lichting bladeren te koloniseren.
Maar zie hoe, ondanks alle ongenode gasten, de nieuwe knoppen
(allang) goed gevuld klaarstaan voor het nieuwe voorjaar!

Na gedane arbeid is het goed rusten, samen in de herfstzon, tot ze rijp zijn
om door schimmels verder verteerd tot worden tot hun grondstoffen:
voor hun moederboom, of voor andere planten.

Ook in zo’n stadstuintje rond een straatboom lukte het deze schimmel om
uit te groeien tot genoeg mycelium/zwamvlok om ook paddestoelen te vormen
voor de voortplanting: naar andere stadse bermen en stoeptuintjes?

En stevig staat deze: op 15 okt -> 5 dagen later -> nog 7 dagen later:
langzaam verschimmelend en verdrogend, maar sta(a)ndvastig.
Het tweetal hieronder is net uitgespreid en rijp (sporenvormend) op 20 okt,
en 7 dagen later zien zij er wel afgewerkt en schimmelig uit.

In een andere stadse berm groeit een ander mycelium nog
deze nieuwe, laatste zwammen, zolang het herfstweer het toelaat?

De soort: blanke champignonparasol (ze lijken op champignons
maar hebben de witte plaatjes van parasolzwammen)

Wie in hitte en droogte zijn bladeren niet ‘tot in de puntjes’ water kon geven
verdroogde ze vanaf de randen, maar wat rond de nerven nog groen bleef
kon blijven werken (fotosynthese) en meehelpen om nieuw blad te groeien.

Wat in de felle zon verdroogde verbrokkelt en verstoft tot alleen nog
het kantwerk van nerven en nerfjes (het bladskelet) over is,
terwijl het resterende groen, hoe weinig ook, ‘gezond’ doorwerkt,
tot aan straks de echte herfst-bladval.

Met de eerste (mot)regentjes schoten deze paddestoeltjes tevoorschijn
maar vroeg rijp vroeg rot? Door de droogte krimpen en scheuren hun hoedjes.
Dat kunnen ze niet genezen, maar er wel mee leven: waar hun plaatjes nog
droog hangen blijven die hun werk doen: heel veel sporen groeien en loslaten!

Kijk hoe deze inscheurende hoedjes elkaar nog lang afschermen
tot ook de stevige hoedhuid afbladdert en regen hun steeltjes in kan lopen …
Maar als hun plaatjes klaar zijn zit ook hun taak er op
en kunnen ze rustig verder verouderen en vergaan.

Dit ‘nest’ jonge boleten barst al, nog voordat hun hoeden vol zijn uitgespreid,
maar onder zo’n dikke stevige hoed hangen hun (sporenvormende) buisjes
zeker nog lang genoeg beschermd.

De soorten: langsteelfranjehoedjes, een vezelkop,
3x bleke franjehoedjes, vroeg eekhoorntjesbrood

Ondanks verdroging én al die vraatgangen (van kastanjemineerrupsjes ..)
hebben paardenkastanjes veel vruchten kunnen rijpen en losgelaten.

Gegroeid in hun stevige en veilig gestekelde bolsters als baarmoeder,
bekleed met een zacht vlies, tot ze er groot, glanzend en rijp uitbarstten.

Het werk van de ruwe bolster is klaar, de kastanje kan na de winter kiemen
tot een nieuw kastanjeboompje, of voer worden voor reeën, zwijnen, muizen?

Paardenkastanjes smaken bitter en zijn giftig voor mensen en
veel dieren, maar niet voor schapen, geiten, varkens, herten